فوتبال روز - تحلیل

درسوگ شأن فوتبال ایران

فوتبال روز — Mon, 26 Jul 2010 10:43:59 GMT

فوتبال روز:صبح دیروز خبر رسید فدراسیون فوتبال اوکراین با ارسال یک ایمیل که معادل فارسی‌اش می‌شود «پیام الکترونیکی»، قرار فیکس شده بازی دوستانه تیم‌ملی این کشور با ایران را لغو کرده است.

بنابراین دو مسابقه تدارکاتی که قرار بود تیم کشورمان برابر اوکراین در کیف و تهران برگزار کند کنسل شد تا دوباره داستان کابوس‌های یکی، دو سال گذشته از سر گرفته شود. اینکه چرا مسوولان فوتبال ما توافقات نهایی‌شان را با طرف مقابل به شکل «قرارداد» در نیاورده‌اند تا در شرایط کنونی دست کم بتوانند غرامت بگیرند بحث دیگری است که باید در جای خودش مورد بررسی قرار بگیرد. این مساله هم که اوکراینی‌ها آیا از نقطه نظر اخلاقی مجاز بوده‌اند با اتکا به وسوسه بازی با نایب قهرمان جهان، خلاف تعهدشان در قبال ایران عمل کنند و پشت پا به توافقات انجام گرفته بزنند، موضوعی است که به خود آنان مربوط می‌شود و در چارچوب فرهنگی خودشان باید پاسخگویش باشند. آنچه اما آزاردهنده‌تر از هر نکته دیگری به نظر می‌رسد، شکل توهین‌آمیز لغو این بازی دوستانه است؛ آنجا که طرف اروپایی،‌تشکیلات فوتبال ما را حتی به اندازه یک نامه‌نگاری ساده و کم اهمیت اداری هم قابل نمی‌داند و برای اطلاع‌رسانی لغو دو بازی مهم تدارکاتی، صرفا به یک کلیک کردن بسنده می‌کند! آیا واقعا شان فوتبال ما اینقدر نازل است که مهم‌ترین تصمیمات در موردمان،‌ باید با «ایمیل» به مسوولان‌مان ابلاغ شود؟ متاسفانه پاسخ منفی نیست!
2) ظاهرا تلاش‌های صمیمانه و صادقانه(!) دست‌اندرکاران فوتبال ایران برای از بین بردن قرب و منزلت نام فوتبال کشورمان به نتیجه رسیده است. وقتی تیم ملی ما به‌رغم همه هشدارهای دلسوزانه و مستمر منتقدان، در ادامه یک رویه کاملا غلط و دون شان، پیاپی با تیم های باشگاهی بازی می‌کند و تازه ترتیب دادن چنین مسابقاتی باعث فخر و مباهات مدیران محترم هم می‌شود، نباید از فرارسیدن چنین عاقبتی شگفت‌زده شویم. تیم ملی – چنان که از نامش برمی‌آید – نماینده یک ملت است، پرچم دارد و قبل از به میدان رفتنش باید سرود ملی خوانده شود. این در حالی است که حتی بزرگترین باشگاه‌های فوتبال دنیا نیز از چنین روحی تهی هستند و این ماهیت ملی – میهنی بزرگ را روی دوش‌شان نمی‌بینند. بنابر این حتی بازی‌ تدارکاتی تیم ملی بورکینافاسو با رئال‌مادرید یا منچستریونایتد هم پایین‌تر از شان و مقام این کشورها خواهد بود. دست‌اندرکاران فوتبال ما اما، که ظاهرا مدت‌هاست گوشی برای شنیدن چنین موعظه‌هایی ندارند، بی‌تفاوت به همه این داستان‌ها کار خودشان را دنبال می‌کنند و با برگزاری چنین مسابقات خلاف عرفی، عملا منزلت فوتبال ایران را زیر سوال می‌برند. گرچه بازی با لاتزیو نباید چندان موجب کسر شان تیمی باشد که پیش‌تر با نماینده یک ایالت جدایی‌طلب در اسپانیا- به نام گالیسیا- بازی کرد تا صرفا باد به پرچم احساسات تجزیه‌طلبانه آنها بیندازد!
3) برای خبرنگارانی که در تهران نشسته‌اند و با سیستم توزیع نیم‌بند این روزهای برق، به هرحال بهره مختصری از وسایل خنک‌کننده می‌برند، فرقی ندارد که هتل محل اقامت تیم ملی در اتریش، کولر داشته یا نداشته؛ اما اگر به چنین مسایلی می‌پردازند، صرفاً از باب این است که برخلاف بعضی از آقایان صاحب منصب، دغدغه کرامت نام ایران را دارند و نگران این هستند که با رواج یافتن چنین مسایلی، نهایتا فدراسیون فوتبال یک کشور به خودش اجازه بدهد با یک «ایمیل» نسخه توافقات صورت گرفته را در هم بپیچد. آنچه امروز رخ می‌دهد، پاداش خوبی است برای مسامحه‌کاری مدیرانی که گمان می‌کنند بوی فضولات ماده گاوها مزاحمتی برای آماده‌سازی تیم ملی ایجاد نمی‌کند و اشکالی ندارد اگر تیم اول این مملکت، در جوار چوب‌بری و سورچرانی پشه‌ها به حیاتش ادامه بدهد! قانون طبیعت همین است که از هر چه بکاری، درو خواهی کرد. ما حرمت خودمان را نگه نمی‌داریم و نتیجه هم همین است که دیگران نیز ارزش شایسته‌مان را رعایت نمی‌کنند؛ البته اگر دست‌اندرکاران فدراسیون فوتبال، این بی‌احترامی فراموش نشدنی را به بهانه تکنولوژیکی شدن امور ماست‌مالی نکنند و در صدد انکار ملزومات معروف بروکراسی برنیایند!
4) تیم ملی کشورمان به خاطر یک تغییر برنامه ساده در زمان برگزاری بازی با لاتزیو، که به اطلاع مقامات ایرانی نرسیده بود، یک ساعت معطل حضور حریف «باشگاهی» ایتالیایی‌اش می‌شود و صدای احدی هم در تشکیلات مفصل این فوتبال در نمی‌آید. آیا چنین مجموعه‌ای سزاوار ادامه یافتن این قبیل بی‌حرمتی‌ها در تعاملات خارجی و حتی داخلی نیست؟ ای افسوس برای نام «ایران» که روزگاری خیلی بزرگ بو، خیلی!

منبع:روزنامه گل

شما میتوانید از آدرس زیر وارد صفحه اصلی

سایت شوید: www.footballrooz.com

در آستانه جام جهانی/ پخش مستقیم، کارشناسی فنی می‌خواهد

فوتبال روز — Fri, 14 May 2010 23:08:12 GMT

فوتبال روز:پخش زنده مسابقات فوتبال به خصوص در سطح اول به طور مشخص از جهات مختلف به نفع جامعه است. صداوسیما ضمن تامین نیازهای اقشار جامعه، بخش مهمی از اوقات فراغت افراد را پر می‌کند و در عین حال در کنار پر کردن آنتن خود با برنامه‌ای پرمخاطب و پرطرفدار،‌درآمد قابل توجهی از بابت آگهی‌های تبلیغاتی کسب می‌کند.

در کنار این مساله اهالی فوتبال هم چنانچه وقت داشته باشند تا فارغ از دردسرهای شهرت و ثروت و شرکت در مراسم و میهمانی‌های مختلف نظری به جعبه جادویی بیندازند،‌می‌توانند یک کلاس رایگان آموزشی را پشت سر گذاشته و به بار تجربی و فنی خود با الگوبرداری از مدل پیشرفته و روز فوتبال دنیا بیفزایند.
در این میان و با گذر زمان به طور طبیعی نیازهای مخاطب رسانه هم پیشرفت می‌کند. اگر در گذشته صرف پخش مسابقات روز فوتبال دنیا باعث اقناع مردم می‌شد،‌ در حال حاضر مخاطب نیاز دارد که در کنار دیدن بازی‌ها، اطلاعات افزون‌تری هم دریافت کند و صرف گزارش بازی و اعلام فرد صاحب توپ، تعویض‌ها و گلزن...نیاز به موارد تکمیلی هم دارد. مثل برخی اطلاعات حاشیه‌ای و آماری یا دریافت همزمان آموزه‌ها و توضیحات فنی که دیدن بازی را برایش جذاب‌تر کند.
در حال حاضر شبکه سوم سیما که متولی اصلی پخش رویدادهای زنده ورزشی از رسانه ملی است طبق روال دو-سه سال اخیر خود در کنار گزارش بازی، کارشناسانی را هم به استودیوی پخش دعوت می‌کنند تا با صحبت‌ها و ارایه اطلاعات آنها، تماشای مسابقات برای مخاطبان پرتعدادشان لذت‌بخش‌تر باشد.
اما به نظر می‌رسد که مسوولان شبکه سه در این بخش یعنی کارشناسی مسابقات ره به خطا برده‌اند چون مخاطب فوتبالی در جریان پخش مسابقه دوست دارد تا بیشتر با موارد فنی و آن چیزهایی که در هیجان بازی به آن پی نبرده،‌آشنا شود. اما اکثر کارشناسان خوش‌صحبت و مقبول شبکه سه به جای صحبت در مورد مسایل فنی چند جمله خوش‌ رنگ و لعاب و احساسی به زبان می‌آورند و کاملا بحث از بعد فنی خارج می‌شود. از جمله همین ال‌کلاسیکوی آخر که بعد از مسابقه بحث به موفقیت اقتصادی فلورنتینو پرز کشیده شد و چرایی شکست رئال، ناتوانی فنی این تیم در ایجاد موقعیت روی دروازه بارسا یا ترکیب عجیب بارسلونا و دلایل آن اصلا مورد توجه قرار نگرفت. صحبت بر سر موارد کلی مثل اختلافات کاتالان‌ها با مادریدی‌ها یا کلی‌گویی‌هایی در مورد سبک فوتبال ژرمن‌ها یا احساسات دشمنانه طرفداران لاتزیو و رم شاید برای شروع مسابقات آن هم در چند جمله موجز و مختصر مفید باشد و ذهنیت بیننده را برای تماشای مسابقه آماده‌تر کند ولی شخصا اشاره دقیقی به مسایل فنی آن هم در دقایقی مثل بین دو نیمه یا بلافاصله بعد از پایان مسابقه بیشتر موردپسند تماشاگرانی است که فقط به صرف اطلاع از نتیجه، بازی را تماشا نمی‌کنند و فن فوتبال و تاکتیک‌های دو تیم برای آنها از اهمیت زیادی برخوردار است. کلی‌ گویی‌های گذرا را به جای ارایه در فواصل چند دقیقه‌ای در جریان پخش مستقیم می‌توان به برنامه‌های تخصصی فوتبال یا هر ورزش دیگری موکول کرد، برنامه‌هایی که جای آنها به وضوح در کنداکتور شبکه سوم سیما خالی است. الان کمتر از یک ماه به شروع جام‌جهانی باقی مانده و مشخصا برنامه‌هایی برای پیشواز جام‌جهانی جای مطرح شدن مسایل تاریخی یا ریشه‌های فوتبال هر کشور است ولی فعلا که اثری از چنین برنامه‌هایی دیده نمی‌شود و حتما کارشناسان دعوت شده در جریان بازی‌ها تلاش خواهند کرد تا اطلاعات قدیمی و احساسی خود را به خورد مخاطب بدهند. آیا وقت حضور کارشناسان واقعا فنی در برنامه‌های کارشناسی بازی‌های پخش زنده فرا نرسیده است؟
خیلی به بهبود روال شبکه سه در این مورد امید نداریم ولی از صمیم قلب آرزو می‌کنیم شبکه ورزش که وعده افتتاح آن در تابستان 89 به اهالی ورزش داده شده چنین تفکیکی در برنامه‌های خود ایجاد کند و کارشناسی فنی واقعی در جریان پخش مستقیم بازی‌ها را جایگزین ارایه اطلاعات ترجمه شده توسط کارشناسان خوش‌بیان خود کند.

منبع:روزنامه گل

شما میتوانید از آدرس زیر وارد صفحه اصلی

سایت شوید: www.footballrooz.com

دیروز دایی، شبیه امروز قطبی

فوتبال روز — Sun, 11 Apr 2010 16:04:55 GMT

فوتبال روز:موفقیت خیره کننده در پرسپولیس،‌ احتمالا مشروعیت تازه‌ای برای علی دایی به وجود آورده تا بتواند گلایه‌هایش در مورد حضور در تیم ملی را با مردم در میان بگذارد.

۱)شهریار فوتبال ایران، اگر هشت یا 10 ماه پیش لب به درد دل می‌گشود و بحث مطالباتش از مسوولان فدراسیون را پیش می‌کشید، به احتمال فراوان با عدم استقبال عمومی مواجه می‌شد و در فضای ناشی از عصبانیت آن روزها، نمی‌توانست پایگاهی برای هضم شکایت‌هایش در دل توده بیابد. با این همه، حضور موفقیت‌آمیز در پرسپولیس و به ویژه فتح داربی در کنار ناکامی افشین قطبی در تیم‌ملی، امروز این اجازه را به علی دایی که تصمیم گرفته بود تا ابد سکوت کند داده است که به صراحت و با زبانی تند علیه دست‌اندرکاران فدراسیون فوتبال سخن بگوید و ظلم‌هایی که در سمت سرمربیگری تیم‌ملی بر او رفته شرح بدهد. آنچه در این میان از همه بیشتر اهمیت دارد اما، نه زبان به شکوه گشودن دایی، که نوع عملکرد فدراسیون در قبال کادرهای فنی تیم‌های ملی است؛ آنجا که دل گویه‌های دایی پهلو به پهلوی ادعاهای قلعه‌نویی می‌زند و البته شباهت اعجاب‌برانگیزی با سرنوشت کنونی غلامحسین پیروانی دارد. آیا فدراسیون کنونی فوتبال، مدیریت کارآمدی در مورد تیم‌های ملی اعمال می‌کند؟ اینطور به نظر نمی‌رسد.

2)‌تصادفی نیست که ادبیات این روزهای علی دایی، امیر قلعه‌نویی و غلام پیروانی این اندازه به یکدیگر شبیه است و البته تصادفی نخواهد بود اگر ادعاهای فردای افشین قطبی نیز در همین راستا قرار بگیرد. برآیند گلایه‌های مربیان اخیر تیم‌های ملی، آن است که مجموعه متولی فوتبال در ایران، متاسفانه نتوانسته رابطه خوبی با مربیان تیم‌های ملی‌اش داشته باشد. مدیریت این تیم‌ها، فقط آن نیست که کسی سرمربی را مشخص کند و بعد به محض روبه‌رو شدن با اولین تنگناها، با برکناری او فشار را از روی خودش بردارد. متاسفانه در نمونه‌های اخیر، تقریبا همه پروسه تعامل فدراسیون با این سرمربیان غلط بوده است. در مرحله گزینش، امیر قلعه‌نویی و علی دایی در حالی روی نیمکت داغ تیم‌ملی نشستند که بسیاری از کارشناسان و منتقدان عقیده داشتند سن و تجربه آنان برای تصدی چنین مقامی خیلی کم است. هر دو نفر در فضایی احساسات‌گرایانه و تنها پس از کسب یک عنوان قهرمانی در لیگ برتر شانس حضور در راس کادر فنی تیم ملی را پیدا کردند. حتی در مورد قطبی هم مقاومت کارشناسان ملموس بود. قهرمان لیگ هفتم حرفه‌ای، در لیگ هشتم با پرسپولیس روزهای خوبی را سپری نکرده بود و خروج عجیبش از ایران به انضمام بدون مشتری ماندنش در دوبی،‌ باعث می‌شد رزومه او برای رسیدن به این پست به اندازه کافی پربار به نظر نرسد. ناگفته نماند غلامحسین پیروانی نیز در حالی به سرمربیگری تیم امید دست پیدا کرد که مسوولان کمیته ملی المپیک سخت در آرزوی استخدام مربی بزرگ خارجی بودند. با این توضیحات پرواضح است که دیوار ارتباطات فدراسیون با مربیان تیم‌ملی، از همان خشت اول کج بوده و آقایان حتی در مرحله انتخاب هم متاسفانه عملکرد جالبی نداشته‌اند. چنین سوءمدیریتی در بقیه مسیر هم ادامه داشته است. آنجا که باید حمایت صورت می‌گرفته، از این امر غفلت شده و آنجا که هشدار و زنهار می‌توانسته کارگشا باشد، بی‌تفاوتی جایش را گرفته است. از همه اینها بدتر، زمانی است که ناکامی حاصل می‌شد و جو منفی علیه سرمربی تیم‌ملی شکل می‌گرفت. اینجا بود که جامعه فوتبال می‌توانست شاهد «فرار تاریخی» مسوولان محترم باشد؛ دوستان فرصت‌طلبی که با قربانی کردن کادر فنی به سرعت نفسی به راحتی می‌کشیدند و ادامه حیات‌شان را تضمین می‌کردند! آیا این است وظیفه یک فدراسیون در قبال تیم‌های ملی‌اش؟!

3)‌ امروز شاکی علی دایی است و فدراسیون فوتبال روی صندلی متهم ردیف اول نشسته است؛ درست همان جایی که قلعه‌نویی و پیروانی هم به آن تبعید شده بود و احتمالا فردا هم در قبال قطبی روی آن خواهد نشست. این سزای مجموعه‌ای است که مطلق هیچ تصور دقیقی از وظایف و تکالیف خود ندارد و به مهمترین و پیش پاافتاده‌ترین تعهداتش توجهی ندارد. گوش‌های ما همچنان منتظرند تا فردا که قطبی برکنار می‌شود، گلایه‌های مشابهی در مورد عدم برگزاری اردوهای مناسب، اختلاف نظر در مجموعه مدیریتی فدراسیون و عدم حمایت در مواقع اضطراری بشنوند. تا سوء مدیریت هست، در روی همین پاشنه می‌چرخد و انگار گریزی از صدبار گزیده شدن از یک سوراخ وجود ندارد...!

منبع:روزنامه گل

شما میتوانید از آدرس زیر وارد صفحه اصلی

سایت شوید: www.footballrooz.com

یادداشت ویژه: فوتبال را به نامادری اش بدهید

فوتبال روز — Wed, 17 Mar 2010 22:04:32 GMT

فوتبال روز:در ویژه‌نامه نوروزی یکی از مجلات ورزشی، بخش عمده‌ای از مطالب اختصاص دارد به نوشته‌هایی طنز درباره افشین قطبی و وعده‌هایی که داده و عملی نشده است. البته مسلما متریال این مطالب طنز، اتفاقاتی هستند که واقعا رخ داده است. مثلا سه باخت پی‌در پی تیم‌ملی در بازی‌های دوستانه که گویا دوستان رکوردش را به نام قطبی ثبت کرده‌اند.

فکر کرده‌اید چرا طنزنویسان و روزنامه‌نگاران، چیزی درباره رکورد آقای قلعه‌نویی در بازی‌های آسیایی-هشت بازی بدون برد- چیزی نمی‌نویسند؟ آن هم ژنرال فروتنی که معتقد است اگر مربی تیم‌ملی بود، مثل آب خوردن می‌رفتیم جام‌جهانی.

یکی از سایت‌ها که ید طولایی در نقد و افشای قطبی دارد و از همین حالا، پروژه فرار دوم قطبی را کلید زده، ناراحت است که چرا طرفداران قطبی، به منتقدانش حمله می‌کنند.

قطبی مثل هر آدم دیگر، مثل هر مربی فوتبالی، باید نقد بشود. اما نمی‌شود از این سوال گذشت و به آن فکر نکرد که منتقدان چه کسانی هستند، خاستگاه‌شان کجاست و آلترناتیوهایی که مطرح می‌کنند، چه کسانی هستند. مثلا همان سایت، همیشه در کنار کوبیدن قطبی، دستیار شکست خورده‌اش را قرار داده است و پای مقایسه را وسط کشیده و موفقیت قطبی و قهرمانی‌اش را به پای حمید استیلی نوشته است. با چنین شکل نقدی، نباید درباره‌منتقدان و سرچشمه‌بعضا گل‌آلودشان نوشت؟

باز برگردیم به ویژه‌نامه نوروزی آن مجله ورزشی که در صفحات ویژه‌ای به تیم بشیکتاش و رکورد فوق‌العاده مصطفی دنیزلی در این تیم اشاره می‌کند.

مصطفی دنیزلی همان مربی‌ای است که چند سال پیش در ایران بود و بدون کوچکترین موفقیتی ایران را ترک کرد و القابی نظیر سیاه‌کار و مربی بی‌مشتری و تمام شده را،از سوی ما دریافت کرد.

و خب این قصه سر درازی دارد. شکست بلاژویچ، رکورد ایویچ با آن شکست هفت بر یک و تراژدی برانکو در جام‌جهانی 2006. مربیانی که در این جغرافیا شکست خوردند و وقتی به جاهای دیگر رفتند، موفق شدند و تازه با تاخیری چند ساله، ما در اینجا حسرت‌شان را خورده‌ایم. همان بازیکنانی که برای رفتن ایویچ لحظه‌شماری می‌کردند، بعدا شدند حسرت‌خوارهای بزرگترین مربی خارجی‌ای که به ایران آمد.

در تمام این سال‌ها، مربیان زیادی رفتند و جایگاه‌شان را از دست دادند اما منتقدان همیشه در موقعیت ثابت‌شان باقی ماندند. سوال پیش می‌آید که دلیل در جا زدن فوتبال ایران چیست؟ مربیانی که با کوچکترین شکست در میان هجمه و هلهله چمدان‌شان را بستند یا منتقدانی که حضور همیشگی در جو فوتبال ایران دارند؟ تا به حال هیچ‌کس نگاهی به این منتقدان همیشگی ننداخته که خودشان کجا هستند و سطح کارنامه‌شان کجا. شاید حلقه مفقوده برای رشد فوتبال ایران، منتقدان همیشگی‌اش باشد. شاید خانه‌تکانی فوتبال ایران باید از پناه‌گاه گویا امن منتقدان آغاز بشود.

اول بهتر است نگاهی بیندازیم به اعضای کمیته فنی که قرار است وضعیت فنی تیم‌ملی را رصد کنند و نقد کنند و باعث پیشرفت سرمربی و کادر فنی تیم‌ملی بشوند.

هومن افاضلی که زمانی روزمه کاری قطبی را زیر سوال می‌برد و همکاری با وربیک و هدینگ را بی‌ارزش می‌دانست، مهم‌ترین فعالیتش در فوتبال دستیاری علی دایی در تیمی‌ست که از 6 بازی 5 امتیاز گرفت.

محمود یاوری که انرژی زیادی گذاشت تا یک معذرت‌خواهی از قطبی بگیرد، تیمش شاهین بوشهر در آستانه سقوط به دسته اول است و البته مسلما به رسم مالوف مربیان ایرانی، تقصیر را متوجه کادر فنی قبلی می‌داند. جالب اینکه از دید یاوری، مقصر نرفتن تیم‌ملی به جام‌جهانی افشین قطبی است؛ یعنی کسی که فقط سه بازی سرمربی تیم‌ملی بوده است.

بیژن ذولفقارنسب هم بعد از قهرمان کردن سایپا در سال 74 تا امروز با اینکه همیشه روی نیمکت سرمربیگری تیم‌های مختلف بوده، هیچوقت موفقیتی به دست نیاورده است.

لازم است کارنامه باقی منتقدان فعال هم بازگشایی بشود؟ یا بردن نام‌ها و اتکا و اعتماد به حافظه مخاطبان کافی‌ست؟ خداداد عزیزی، امیر قلعه‌نویی، فرشاد پیوس، محمد مایلی‌کهن و ... تمام منتقدان امروزی قطبی و منتقدان دیروزی استانکو، ایویچ، بلاژویچ،دنیزلی، برانکو و ... هستند که همچنان موقعیت ثابت خودشان را به عنوان منتقد و مدعی، حفظ کرده‌اند.

اما از یک حقیقت هم نمی‌شود گذشت. بخش عمده‌ای از موفقیت تیم‌ملی در سی‌سال اخیر، با حضور مربیان سنتی ایرانی روی نیمکت تیم‌ملی اتفاق افتاده است. دو قهرمانی در بازی‌های آسیایی با پروین و پورحیدری، سومی در جام ملت‌ها با مایلی‌کهن و زدن شش گل به کره‌جنوبی، بخشی از موفقیت مربیان سنتی ایرانی‌ست البته در کنار شکست‌ها و ناکامی‌های بی‌شمارشان. موفقیتی که به جز برانکو، هرگز نصیب سرمربی مدرن دیگری نشد و باقی مربیان بزرگ همگی با تجربه و چشیدن طعم تلخی ناکامی ایران را ترک کردند. اتفاقی که احتمالا در انتظار قطبی یا جانشینان احتمالی‌اش- تریم یا تروسیه- خواهد بود.

پس واقعا برای نتیجه گرفتن فوتبال ایرانی چه باید کرد؟

سال‌ها پیش آرتور رمبو شاعر جوان فرانسوی نوشت: باید یکسره مدرن شد. اما این بی‌شک نمی‌تواند نسخه شفابخشی برای فوتبال ایرانی باشد. شاید باید جمله رمبو را برعکس کرد. باید یکسره سنتی شد. باید جمله رمبو غربی را حذف کرد و از یاد برد و رفت سراغ جمله درخشان هم‌وطن حماسه‌آفرین‌مان خداداد عزیزی که با استفاده از سروده مولانا معتقد است هرکسی کو دور ماند از اصل خویش بازجوید روزگار وصل خویش؛ و این روزگار وصل آنطور که خداداد تعریف می‌کند کنار گذاشتن اتومبیل- به عنوان یک سیستم غربی- و سوار قاطر شدن- به عنوان یک نیروی طبیعی خدادادی- است.

محتوای افشین قطبی مثل دنیزلی و برانکو و دیگران با فرم عمیقا سنتی فوتبال ایران جور در نمی‌آید و نتیجه‌اش چیزی به جز شکست نیست. شاید باید کسی بیاید و در محیطی کاملا امن، بدون احتیاج به لفاظی‌های فوتبال مدرن و پازل تاکتیکی، به فوتبال علی‌اصغری عمر و حیات دوباره‌ای بدهد تا بازیکنان تو زمین غیرتی بدوند و توپ را بکنند توی گل.

واقعا اگر کاریزمای کارسازی را سراغ دارید که بتواند آقای بولتون و آقایان اوساسانو را زیر سلطه جملاتی نظیر برو توپو بکن تو گل، بگیرد را معرفی کنید و این فوتبال نگران را از درد و رنج نجات دهید.

منبع:سایت گل

شما میتوانید از آدرس زیر وارد صفحه اصلی

سایت شوید: www.footballrooz.com

یادداشت ویژه:دشمنان قهرمان سالم

فوتبال روز — Thu, 4 Mar 2010 13:01:36 GMT

فوتبال روز:ایویچ و بلاژویچ و برانکو و دنیزلی و کوخ و ... از همین پله‌ها بالا رفتند و رفتند و ما و استیلی‌ها و دایی‌ها و خدادادها‌ هنوز این پائین ایستاده‌ایم.

جمعیت سیصد چهارصد نفره‌ای که در فرودگاه بودند، منتظر بودند افشین قطبی از پله‌ها پائین بیاید. تا آن موقع، شعارها، یکی‌یکی تمرین می‌شد؛ شعارهایی که همه‌گی به پیروزی، برنده شدن و صعود به جام‌جهانی اشاره داشت.

افشین قطبی از پله‌ها پائین آمد و قول داد که تیم‌ملی در جام‌جهانی حضور خواهد داشت. کمی آن طرف‌تر از فرودگاه، زیر بام‌های شهر اما، کسانی بودند که نمی‌خواستند قول قطبی به حقیقت نزدیک بشود.
بدون شک، قرار نیست تفکر توهم‌زده امثال قلعه‌نویی و دایی درباره‌ برنامه‌ریزی همه‌جانبه دست‌های پشت پرده تکرار بشود. تیم‌ملی از سه بازی‌اش،5 امتیاز گرفت و به جام‌جهانی نرفت.
مسئله خیلی ساده بود. قول مردی که از پله‌ها پائین آمد به ثمر نرسید و اعتقاد راسخ آن‌هایی که همیشه پائین پله‌ها هستند، به کرسی نشست. این مطلب که هنوز آغاز نشده است! اشاره دارد به آن‌هایی که می‌خواهند نشود و قهرمان ساده‌ای که رویایی دارد و معتقد است که نشد نداریم. این سومین و احتمالا آخرین آوردگاه قهرمان و دشمنان‌ش خواهد بود. اولی با قهرمانی پرسپولیس تمام شد و دومی با نرفتن به جام‌جهانی؛ راند سوم، مسابقات جام ملت‌های آسیاست. البته اگر تا آن زمان سرمربی فعلی تیم‌ملی عمرش به دنیای مربی‌گری باشد!

یکم حمید استیلی: «گذر زمان چهره واقعی قطبی را نشان خواهد داد!»
این جمله را آقای استیلی به تازگی در مصاحبه‌اش گفته اما قدمتش کمی بیشتر است و برمی‌گردد به زمانی که قطبی آرام‌آرام در جاده محبوبیت پیش می‌رفت و با شکل و منش متفاوتش دل‌ها را برده بود.
مسئله این است که چهره‌ واقعی افشین قطبی که پوشیده است و گذر زمان آن را برملا خواهد کرد، واقعا چه‌طور و چه‌گونه است؟ این موضوع را حمید استیلی هیچ‌گاه رک و روشن معلوم نمی‌کند. گذر زمان قرار است ثابت کند، قهرمانی پرسپولیس کار ِ دست حمید استیلی و دوستش مرزبان بوده؟ قرار است در آینده متوجه بشویم که قطبی مودب و جنتلمن نیست؟ آن افسانه‌ بیهوده هم که با کلمات حیوان و دیوانه از بین رفت. واقعا کدام وجه خوفناک چهره قطبی پنهان مانده است که استیلی پیدا شدنش را حواله به آینده می‌دهد و امروز از آن سخن نمی‌گوید؟
طبق معمول جوابی نیست؛ در فضایی که اتهام زدن معمولا آسان‌ترین و بی‌جزاترین کار ممکن است.

دوم امید گلمکانی:-گزارشگر برنامه ورزش از شبکه دو- تیم‌ملی جای تسویه حساب‌های شخصی نیست!»
در باب کم حافظگی عمدتا عمدی ما ایرانیان، همین نکته بس و قابل تامل که این جمله توسط گزارشگر مربوطه رو به علی دایی گفته می‌شود.
یعنی همان سرمربی گران‌سنگی که فقط و تنها به دلایل فنی و تاکتیکی از علی کریمی، مهدوی‌کیا و مبعلی گذشت و جای‌شان را به میان‌مایه‌هایی داد که تنها می‌توانستند سرباز باشند تا به این شکل سرمربی تازه‌کار و بی‌تجربه تیم‌ملی، فرمانده بودن را تجربه کند.
تسویه حساب شخصی افشین قطبی، گویا با حسین کعبی است. یعنی همان بازیکنی که در زمان مربی‌گری قطبی در پرسپولیس، جمله درخشان «این هیچی حالیش نیست!» را به زبان آورد و در زمان مربی‌گری قطبی در تیم‌ملی، دعوت شد و به عنوان بازیکن فیکس به زمین رفت. درست مشابه اتفاقی که برای محمد نصرتی افتاد؛ بازیکنی که حتی آنالیزور بودن قطبی را زیر سوال برد، اما هنوز و هم‌چنان بازیکن فیکس تیم‌ملی است.

سوم خداداد عزیزی: بوی لیست قطبی همه‌جا را برداشته است!
مسئله همان مثل قدیمی‌ست درباره‌ دوستانی که گوشت هم را بخورند، استخوان هم را دور نمی‌ریزند. برای همین خداداد عزیزی با آن اختلاف کهنه و باستانی‌اش با دایی و مایلی‌کهن، آن‌ها را به قطبی ترجیح می‌دهد؛ چون در نهایت رخت و لباس‌شان روی یک بند خشک می‌شود. خداداد عزیزی هیچ‌وقت درباره عدم حضور بودار مهدوی‌کیا و کریمی و حضور بازیکنان سایپا در تیم‌ملی زمان دایی، حرفی نزد.

چهارم یک منتقد سینمایی : قطبی بدترین سرمربی ایرانی تیم‌ملی تاکنون است!
تعجب نکنید. با یک جمله به ظاهر ساده، می‌شود بخشی از فوتبال جهان را زیر سوال برد. کم‌کم ذکر روزمه افشین قطبی از حالت خبری یا افتخارآمیزش کاملا خارج شده و گفتن هزار باره‌اش گویا اثبات این است که بزرگانی مثل ادوکات و وربیک، بیهوده و از سر نادانی، کسی را به عنوان همکار انتخاب نمی‌کنند.
ضعف دانش فنی قطبی در مقابل قلعه‌نویی،دایی، مایلی‌کهن،شاهرخی،پروین و ... –مربیان قبلی تیم‌ملی ایران- اشاره ضمنی به این موضوع است که باقی ایرانیان هم می‌توانند! تمام مربیان قبلی که از قطبی بهتر بوده‌اند، می‌توانسته و می‌توانند در موقعیت‌های شغلی او به عنوان مربی فوتبال قرار بگیرند و فوتبال علی‌اصغری دوران پروین، فوتبال دیمی و بی‌برنامه زمان مایلی‌کهن و درهم شکستن پازل تاکتیکی قلعه‌نویی و از هم پاشیدن رنسانس علی دایی، همه از وضعیت فعلی تیمی که تعداد بازی‌های رسمی‌اش به تعداد انگشتان دو دست هم نرسیده است، بهتر و درست‌تر و کامل‌تر بوده.

پنجم مازیار ناظمی: - بعد از شکست تیم‌ملی مقابل اردن- این شکست فاجعه‌ ملی بود! علیرضا علیفر: توقع ما شکست تایلند با گل‌های پرتعداد است!
فقط معلوم نیست که چرا تمام دشمنان و مخالفان افشین قطبی که معتقدند او در حد تیم‌ملی ایران نیست، توقع‌شان از او بیشتر از تمام مربیان پیشین تیم‌ملی است. این‌جا دیگر پای آمار و ارقام و روزگار سپری شده و نتایج پیشین تیم‌ملی است. یعنی اینکه فاجعه‌ ملی شکست به اردن در زمان مربیگری برانکو و شاهرخی هم اتفاق افتاد. یا این‌که در دورانی که فخر ابدی مایلی‌کهن است، ما با اختلاف دو گل تایلند را شکست دادیم ودر زمان بلاژ بزرگ با این تیم مساوی کردیم. معلوم نیست این توقعات عظیم از ضعیف‌الجثه‌ای مثل قطبی- به باور منتقدانش- از کجا آمده؟ با انتظارات بزرگ، راحت‌تر می‌شود دشمن را شکست داد؟

ششم علی دایی: تیم‌ملی متعلق به مردم است، نه آقایان!
این حرف را مردی می‌زند که محبوب‌ترین بازیکن ایران-علی کریمی- را در اوج آمادگی به تیم‌ملی دعوت نکرد. دوست نزدیکش را به عنوان سرپرست روی نیمکت تیم‌ملی نشاند. آرم باشگاه متبوعش-سایپا- روی پیراهن تیم‌ملی نقش بست و کمی بالاترش نشانه‌ای مشخص می‌کرد که لباس‌ها از تولیدی شخصی جناب سرمربی بیرون آمده است.
تیم‌ملی بدون شک متعلق به مردم است اما باز شکی نیست که تعریف مردم آنقدر محدود و کوچک نشده که در دایره نزدیکان و دوستان علی دایی خلاصه بشود!

افشین قطبی زمانی از پله‌ها بالا خواهد رفت. در این شکی نیست. این پله‌ها یا متعلق به سکوی تیم‌های اول تا سوم جام‌ ملت‌های آسیا هستند یا پله‌های فرودگاهی که در گوشه‌ای از آن هواپیمایی قطبی را از این سرزمین خواهد برد؛ پله‌ها و فرودگاه و هواپیمایی که پیش از این خیلی‌ها را بالا برده‌اند.
ایویچ و بلاژویچ و برانکو و دنیزلی و کوخ و ... از همین پله‌ها بالا رفتند و رفتند و ما و استیلی‌ها و دایی‌ها و خدادادها‌ هنوز این پائین ایستاده‌ایم.

منبع:سایت گل

شما میتوانید از آدرس زیر وارد صفحه اصلی

سایت شوید: www.footballrooz.com

نگاهی به تعطیلی اولین روزنامه ورزشی ایران

فوتبال روز — Sat, 20 Feb 2010 18:05:21 GMT

فوتبال روز:به راحتی یک لیوان آب خوردن. حتی راحت‌تر از آن. فقط کافی است یک پلک بزنی و آن وقت؛«حالا دیگر بیکار هستی. یا حداقل یکی از دو شغل خود با چندر غاز حقوق را از دست داده‌ای.»

۱-روزنامه‌نگاری ورزشی در ایران یعنی همین. یعنی امنیت شغلی مساوی است با کشک بدون پیازداغ. فقط کشک.

2- روزنامه کیهان ورزشی، پنجشنبه گذشته آخرین شماره خود را روی دکه‌ها فرستاد و با مخاطبان خود، بعد از سال‌های سال خداحافظی کرد تا به همین راحتی، گروهی دیگر از ورزشی‌نویسان به فکر کار دیگری باشند. تاسفبار است و البته قابل تامل. شاید «کیهان ورزشی» به مذاق بسیاری خوش نمی‌آمد و مخاطبان چندانی نداشت ولی اولین روزنامه ورزشی ایران بود که بعد از 18 سال ناگهان تصمیم گرفت خاموش شود. به سیاست‌های اجرایی و خط‌مشی این روزنامه کاری نداریم به همین دلیل که دیگران به خط‌مشی ما کاری ندارند اما ارتباط این روزنامه به لحاظ اداری با موسسه کیهان باعث می‌شد تا گاه مورد قضاوتی یکدست قرار گیرد و حتی بعضا قربانی خطوط سیاسی از نظر برخی مخاطبان شود، اما کیهان ورزشی «هر چه نبود حداقل پایگاه خبری ورزش‌های مختلف و به خصوص کشتی، وزنه‌برداری و لیگ‌های منطقه‌ای بود که اتفاقات ورزش دورافتاده‌ترین مناطق ایران را تحت پوشش خبری قرار می‌داد. می‌توان گفت این روزنامه تنها ویترین اتفاقات ریز و ریزتر ورزش کشور لقب داشت و می‌توانست به ورزشکاران مناطق دورافتاده انگیزه‌ای، ولو کوچک دهد، اما پایان داستان «کیهان ورزشی» در واقع پایان داستان بازتاب فعالیت‌های آدم‌هایی است که فقط برای دل خودشان ورزش می‌کنند و دنیای بی‌سروصدایی دارند که فارغ از «پوستر شدن» و «ستاره شدن» است.

3- روزنامه «کیهان ورزشی» نتوانست مخاطبان گسترده‌ای را جلب کند و به‌رغم آنکه، در یادداشت سرمقاله، آخرین شماره آن، دلیل تعطیلی‌اش محقق نشدن هدف‌های اصلی و اولیه عنوان شده اما در پشت این اتفاق می‌توان عوامل دیگر را هم دید. شاید نداشتن توجیه اقتصادی برای ادامه انتشار، دلیل اصلی توقف فعالیت کیهان ورزشی باشد، اما با این همه جای آن حداقل برای ورزشکاران شهرستان‌های دور و نزدیک که روزنامه فوق را تنها مأمن بازتاب فعالیت‌های خویش می‌دانستند خالی خواهد ماند.

4- اعتراف به موفق نبودن در جذب مخاطبان را می‌توان در صفحه 9 آخرین شماره کیهان ورزشی خواند. آنجا که نویسنده مشکل اصلی را چنین واکاوی می‌کند؛ «ما می‌رویم تا شاید بتوانیم کاستی‌های‌مان را برطرف کنیم و بیشتر بیاموزیم. بیاموزیم که باید تعداد مخاطب را بالا برد تا تاثیرگذار شد، می‌شود بسیاری از رموز روزنامه‌نگاری را در عین تعهد مدنظر قرار داد تا موفق‌تر بود.»
در واقع چنین اعترافی ثابت می‌کند روزنامه «کیهان ورزشی» هیچگاه نتوانست دو عنصر جذب مخاطب عام و خاص را در کنار هم داشته باشد و سابقه طولانی آن نیز کمکی به بهبود شرایط نکرد.

5- واقعا ورزش ایران آنقدر گسترده و عمیق نیست که بتوان لزوم فعالیت این همه روزنامه ورزشی را توجیه کند ولی ورزش هیجان‌انگیزترین پدیده اجتماعی ایران است و به همین دلیل رسانه‌های مکتوب ورزشی گاه در نقش یک سوپاپ اطمینان عمل می‌کنند که به هر شکلی حیات خویش را استمرار می‌بخشند، اما تعطیلی کیهان ورزشی، نشان دهنده ادامه شرایط نابسامان مطبوعات فعال در این دسته است که به افزایش تعداد خبرنگاران ورزشی بدون شغل کمک می‌کند.

پرسپولیس، توپ ورزشی، دنیای فوتبال، جهان فوتبال و حالا کیهان ورزشی.
بعدی کدام خواهد بود؟

منبع:روزنامه گل

شما میتوانید از آدرس زیر وارد صفحه اصلی

سایت شوید: www.footballrooz.com

نگاهی متفاوت به تاثیر دایی بر لیگ/ ضد شکست

فوتبال روز — Sat, 6 Feb 2010 15:55:21 GMT

فوتبال روز:برای علی دایی زیاد نوشته‌ایم. بعضی وقت‌ها زیاد تعریف کرده‌ایم و بعضی وقت‌ها هم زیاد فحش داده‌ایم. او در ذهن ما، موجودی با مختصات عجیب و غریب است که گاه تنفر را برانگیخته و گاه تحسین مطلق. هیچ حد وسطی وجود ندارد.

۱)برای فوتبالدوستان یا سیاه سیاه بوده یا سفید سفید. نمی‌دانیم باید با او چه کنیم؟ مرد اخموی فوتبال ایران آرزوهای بزرگی دارد. از اول هم داشت. از همان زمان که به تهران آمد و جایی برای استراحت نداشت. دایی خودش، خودش را ساخت و پایه گذار جریانی شد که حالا می‌توان به آن «دایی‌ایسم» لقب داد! متاسفم. می‌دانم واژه من درآوردی عجیب – غریبی است ولی...! ولی آن را به زودی می‌فهمید.

2) عصر دوشنبه و بعد از گل کریم باقری، تمام حرف‌هایش را چپاند توی حلقش و فریاد زد. هم به خاطر پیروزی پرسپولیس بود و هم نبود. دایی داشت چیزی را یادآوری می‌کرد. چیزی شبیه به این؛ «دیدید؟ من هنوز هستم.»
فریادهای غیرقابل پیش‌بینی دایی در واقع دهان کجی به تمام اتفاقات گذشته و دوران کنار گذاشتنش از تیم‌ملی بود. یادتان هست؟ همین چند روز پیش به یک خبرنگار گفت؛ «روزی ناگفته‌ها را خواهم گفت» ...و گفت، عصر چهارشنبه گفت. فریاد زد. عربده کشید و باعث شد تا هزاران نفر به احترام او از جا بلند شوند و دست بزنند. او شادی را به بخشی از جامعه‌ای تزریق کرد که چندین سال بود در حسرت پیروزی می‌سوختند. دایی حتی اندوه ارزشمندی را به هواداران تیم رقیب تقدیم کرد. اندوهی که شاید ابتدا دوست داشتنی به نظر نرسد ولی حداقل باعث می‌شود در داربی بعد به استقبال تلافی برویم. این یعنی فوتبال.

3) انگار عادت کرده تا مرز محو شدن پیش برود و درست در بدترین روزها به بهترین شکل بازگردد. در زمان بازیگری نیز چنین بود. وقتی گل نزدن‌هایش صدای همه را درمی‌آورد آنگاه کاری می‌کرد تا منتقدان فقط سکوت کنند. سکوت و باز هم سکوت. برایش تیم‌ملی مالدیو با برزیل فرقی نداشت. (ندارد!) حتی در 36 سالگی مقابل هر حریفی چنان بازی می‌کرد که انگار 17 سال دارد و برای اثبات توانایی خویش باید تا سر حد مرگ بجنگد.
داستان فعلی او با پرسپولیس نیز ادامه همان «دایی اسیم» قبلی است. پرسپولیس امسال تیمی نه‌چندان پر‌ستاره بود که به دلایل مختلف از کورس قهرمانی جاماند. بازیکنان دیگر انگیزه نداشتند و برای پایان لیگ لحظه شماری می‌کردند اما دایی خودش را به آنها تحمیل کرد و یادشان آورد مردی که اکنون مربی‌شان است روزی طحالش پاره شد، روزی در پارک می‌خوابید، روزی فحش می‌شنید و روزی سرود حیا کن، رها کن، بدرقه راهش می‌شد. انرژی مثبت این روزهای پرسپولیس در واقع ادامه همان انرژی‌ است که علی دایی در تمام سال‌ها به خودش تزریق می‌کرد.

4) وقتی با تیم‌ملی نتایجی برخلاف میل‌مان به دست آورد فحش دادیم. شوخی نداشتیم. تیم‌ملی بود و ما و جایی برای خود‌نمایی. دایی را کنار گذاشتند و بعد از آن ماه‌ها سکوت کرد. می‌دانستیم بازمی‌گردد اما چه روزی؟ معلوم نبود! ناگهان مربی پرسپولیس شد و به فاصله کوتاهی از تیمی بدون انگیزه، یک مدعی حضور در جام باشگاه‌ها ساخت و سپس استقلال را شکست داد. چیزی که برای طرفداران پرسپولیس به اندازه قهرمانی لیگ ارزش دارد. تاثیر روانی دایی بسیار بیشتر از تاثیر فنی‌اش بود و حداقل تا پایان لیگ امسال نیز چنین خواهد بود.
لیگ ایران پتانسیل فراوانی برای جذاب شدن دارد اما مشکلات چند‌ماهه اخیر، همه را از اصل به فرع کشانده بود. حاشیه‌ها و پرونده‌های حاشیه‌ای بیداد می‌کرد. فوتبال، کم‌گیر می‌آمد. ولی حالا بخشی از جذابیت فوتبال دوباره توی ویترین گذاشته شده است و هیچ‌کس مثل دایی نمی‌تواند مدعی اصلی آن باشد. حتی اگر از او به خاطر سگرمه‌های در هم و حضور طولانی‌اش در خط حمله تیم‌ملی ناراحت باشیم و این ناراحتی شکلی از تنفر را نشان دهد ولی واقعیت، واقعیت است. او توانست دوباره به لیگ روح فوتبالی ببخشد.

شما میتوانید از آدرس زیر وارد صفحه اصلی

سایت شوید: www.footballrooz.com

یادداشت ویژه: و اینک کالچوپولی به سبک ایرانی

فوتبال روز — Sun, 31 Jan 2010 18:30:36 GMT

فوتبال روز:در ایتالیا ماجرای مشهور به کالچوپولی، زمانی سلامت فوتبال در این کشور را زیرسئوال برد که مدرکی دال بر ارتباط غیرمعمول لوچانو موجی، مدیر این باشگاه با رئیس کمیته داوران ایتالیا در قالب یک شنود تلفنی منتشر شد

1- شرایط فوتبال ایران، در این روزها، بی‌شباهت به دورانی نیست که تیم یوونتوس در ایتالیا در صدر جدول سری A یکه‌تازی می‌کرد و رقبا به این باشگاه اتهام می‌زدند که با تقلب در داوری صاحب افتخار می‌شود. در حال حاضر سپاهان صدرنشین لیگ ایران است و این تیم به همراه سرمربی‌اش امیر قلعه‌نویی، در افکار عمومی متهم به دستکاری در نتایج از طریق اهرم داوران هستند. مثال این مسئله، پنالتی‌های سوخت شده رقبای سپاهان در بازی مقابل این تیم (به عنوان مثال بازی‌های سپاهان با صبا، ملوان، مقاومت سپاسی و...) و برخی آسانگیری‌های داوری به سود زردهاست. (به عنوان مثال پنالتی‌ای که سپاهان را از استقلال پیش انداخت.)

2- امیر قلعه‌نویی سرمربی سپاهان در این فصل هرگز فرصتی برای لذت بردن از صدرنشینی و بازی‌های مقتدرانه تیمش نداشته است. چرا که سیل اتهاماتی که شروع آن به باشگاه سابقش استقلال باز می‌گردد، توانایی‌های فنی او را زیر سایه قرار داده است. امروز گرچه سپاهانی‌ها از خود دفاع می‌کنند، اما با اتفاقات بازی صبا، جو دوباره علیه این تیم ثروتمند بالا گرفته است. آنها که فقط برای تقویت خط دفاعی و دروازه‌بانی خود نزدیک به 2 میلیارد تومان هزینه کرده‌اند، از نظر افکار عمومی فوتبال (که بیشتر به پرسپولیس و استقلال گرایش دارد) تیمی هستند که برای داوری هزینه می‌کنند...

3- داوران ایرانی مثل پزشکان، صنفی به هم پیوسته هستند که هرگز (به جز یک مورد)، اتهامی را درباره خود نپذیرفته‌اند. این در حالی است که در بدنه فوتبال ایران نقل قول‌ها و شواهد بسیاری وجود دارد که داوران نیز بخشی از چرخه مالی فوتبال هستند و در جابه‌جایی‌های غیررسمی مالی،‌ سهم دارند. با این حال هرگز مدرکی در این زمینه وجود نداشته است که بتوان به آن استناد کرد. در عین حال واکنش‌های شدید از طرف کمیته داوران و خود آنها، مانع از پیگیری اتهامات می‌شود. چند سال پیش وقتی روزنامه شرق، گزارشی در همین زمینه منتشر کرد و داوران را به جانبداری از یک تیم خاص متهم کرد، با برخوردی شدید، مواجه شد و داوران تهدید به استعفا کردند.

4- در ایتالیا ماجرای مشهور به کالچوپولی، زمانی سلامت فوتبال در این کشور را زیرسئوال برد که مدرکی دال بر ارتباط غیرمعمول لوچانو موجی، مدیر این باشگاه با رئیس کمیته داوران ایتالیا در قالب یک شنود تلفنی منتشر شد. این همان مدرکی بود که یووه را به حکم دادگاه به دسته دوم برد و میلان را با جریمه امتیازی مواجه کرد. فضای امروز فوتبال ایران، غبارآلود و ملهم از اتهاماتی است که بدون مدرک و براساس مشاهدات به زبان می‌آید. اما برای اثبات این مسئله، احتیاج به مدرکی شبیه به همان فایل صوتی رسواکننده‌ای است که فوتبال ایتالیا را با انقلابی بزرگ مواجه کرد.
شاید در این زمینه نیاز به کمک نهادهای فرادستی باشد... و البته ما روزنامه‌نگاران شجاعی لازم داریم که برای کشف حقیقت ارزش قائل باشند و هزینه آن را بدهند. شما چه طور فکر می‌کنید؟

منبع:سایت گل

شما میتوانید علاوه بر واردشدن از آدرس وبلاگ از آدرس زیر

نیز وارد سایت شوید: www.footballrooz.com

عجب شانسی آورد پرسپولیس/ استیلی مرد بازی‌های بزرگ نیست

فوتبال روز — Sun, 24 Jan 2010 16:41:55 GMT

فوتبال روز:حمید استیلی تا همین چند هفته پیش جزو گزینه‌های پرسپولیس برای جانشینی زلاتکو کرانیکار کروات بود و با توجه به رفاقت صمیمانه‌ای که با حبیب کاشانی، سرپرست باشگاه پرسپولیس داشته و دارد، انتظار می‌رفت که او با جدایی از استیل‌آذین جای کرانیکار را بگیرد.

البته در آن روزها استیلی با چند نتیجه ضعیف در آستانه برکناری از تیم تازه وارد تهرانی بود و همین مساله موجب درگیری‌های لفظی بین مسوولان و باشگاه شد چرا استیل‌آذینی‌ها معتقد بودند که کاشانی با نام بردن از استیلی در برنامه تلویزیونی نود عملا باعث حواس پرتی او شده است. هر چه بود استیلی در تیم خود ماندنی شد و دایی به عنوان سرمربی پرسپولیس انتخاب شد و حالا می‌توان مدعی شد پرسپولیس خیلی خوش‌شانس بوده که امکان حضور استیلی در این تیم فراهم نشد.

نه اینکه دایی عملکرد فوق‌العاده‌ای در پرسپولیس داشته باشد بلکه به این جهت که استیلی یک بار دیگر بر این نکته صحه گذاشت که مرد بازی‌های بزرگ نیست. اگر تیمی مثل استیل‌آذین در حال حاضر که جزو شش تیم برتر لیگ نهم قرار گرفته، به هر دلیل فقط در رویارویی با تیم‌های استقلال و پرسپولیس و در عین حال تیم‌های صدرنشین سپاهان و ذوب‌آهن، فضای بازی‌های بزرگ را تجربه می‌کند، برای پرسپولیس به خاطر اقبال عمومی، توجه بیش از حد رسانه‌ها، انگیزه‌های چند برابر تیم‌های حریف در بازی پخش مستقیم و... هر مسابقه یک بازی بزرگ محسوب می‌شود.
اما در مورد حمید استیلی شاید با نمایشی که تیمش در بازی با استقلال ارایه کرد، نیازی به توضیح اضافی نباشد که تیم تحت هدایت او تقریبا در هیچ یک از بازی‌های بزرگ نتوانسته چهره تیم برتر میدان را داشته باشد و اگر مقابل پرسپولیس و سپاهان در دور رفت هم برنده بوده، در حالتی منفعل و با درخشش تک ستاره‌هایش صاحب موفقیت شده و جریان هر دو بازی غیر از برتری استیل‌آذین را حکایت داشت ولی داستان دیدار برگشت با استقلال کاملا عیار مربیگری استیلی در بازی‌های ویژه یا همان بازی‌های بزرگ را زیر سوال برد.

1- استیل‌آذین در نیمه نخست نمایش پایاپایی با استقلال داشت و توانست تقریبا به اندازه حریف آبی‌پوش صاحب موقعیت گلزنی شود ولی همین تیم خوب البته با برخی ضعف‌های آشکار و نهان مثل عدم رساندن سریع عناصر تهاجمی به منطقه خطر حریف و... با شروع نیمه دوم تمام ویژگی‌های خوب خود مثل پاس‌های قطری و دقیق، جنگندگی در میانه میدان، بستن راه نفوذ استقلال از سمت راست و... را در رختکن جا گذاشت و هر بیننده‌ای از شروع نیمه‌ دوم حس می‌‌کرد که برنامه استیل‌آذین گذراندن وقت به صورت باری به هر جهت و رسیدن به نتیجه مساوی است.

2- علی کریمی بازیکنی با ویژگی‌های منحصر به فرد و صد البته کاملا آشناست. کاپیتان شماره هشت استیل‌آذین طی 12 سال حضورش در سطح اول فوتبال ایرانی همواره نشان داده که برخلاف بعضی نفرات فقط زمانی می‌تواند تاثیرگذار باشد که صاحب توپ باشد تا بتواند با دریبل‌های استثنایی و پاس‌های ناب خود بتواند در جریان بازی تیمش تاثیرگذار باشد. البته وقتی تیمی مثل پرسپولیس فصل گذشته هافبک‌های پا به توپی چون باقری، زارع، نوری و پتروویچ را داشته باشد می‌تواند از خلاقیت کریمی در خط حمله هم استفاده کند ولی آیا استیل‌آذین صاحب چنین خط هافبکی بود که کاپیتان خود را از شروع نیمه دوم تا دقیقه 80 در خط حمله حبس کند تا مالکیت توپ و میدان را دو دستی تقدیم حریف کند؟ باید به این نکته هم توجه داشت که در تمام حملات نیمه اول استیل‌آذین، این علی کریمی بود که از میانه میدان یا ابتدای یک سوم دفاعی حریف پایه‌ریزی برنامه‌های تهاجی را انجام می‌داد.

3- همه می‌دانند که نقطه قوت استقلال سمت راست این تیم است که با خسرو حیدری سمت چپ دفاع حریفان را آماج فرارها و سانترهای خود می‌کند. استیل‌آذین در نیمه اول با حضور نیکبخت و کعبی (خسروی) به خوبی راه حرکت حیدری را بسته بود ولی گویا حمید استیلی در نیمه دوم به علت ضعف بینایی نمی‌توانست سمت چپ دفاعی تیمش را ببیند که با اضافه شدن شکوری و مجیدی و حرکات ترکیبی و طولی آنها با خسرو حیدری دچار کمبود نفر مقابل حریف شده است و آنقدر آن منطقه را بی‌محافظ گذاشت تا هر دو گل استقلال با سانترهای شکوری و حیدری حاصل شود. به راستی بستن منطقه چپ دفاعی و عقب نگه داشتن عناصر حمله در استقلال به این سمت این قدر کار سختی بود؟

منبع:روزنامه گل

شما میتوانید علاوه بر واردشدن از آدرس وبلاگ از آدرس زیر

نیز وارد سایت شوید: www.footballrooz.com

صندلی لرزان کفاشیان‌؟

فوتبال روز — Tue, 5 Jan 2010 15:51:52 GMT

فوتبال روز:نظر یکی از بازدیدکنندگان سایت تابناک درباره منصور عظیم‌زاده، رییس مستعفی کمیته روابط بین‌الملل فدراسیون فوتبال که در بحران نامه به یک اسراییلی مجبور شد استعفانامه‌ای بنویسد بسیار جالب و عجیب است.

راستی! راست می‌گن ایشون از طرفدارهای پروپاقرص خاتمی بوده؟» درباره این عضو موثر فدراسیون فوتبال حرف و حدیث‌های بسیاری شنیده می‌شود اما شاید قرابت او با سیدمحمد خاتمی به سال‌های حضورش در دانشگاه امام صادق(ع) که به دعوت بسیج دانشجویی شکل گرفته بود به دفاع از نظرات و آرای خاتمی پرداخت اما در فعالیت‌های اجرایی نشان داد که در گروه اصولگرایان قرار می‌گیرد.

مدیر احمدی‌نژاد

دولت احمدی‌نژاد در گاف‌‌های اسراییلی کم‌‌تجربه نیست و پیش از این رحیم مشایی با اعلام دوستی با مردم اسراییل خبرساز شد اما منصور عظیم‌زاده هم در دسته مدیران محمود احمدی‌نژادی قرار می‌گیرد که در ابتدای دولتش از شکست حلقه مدیریتی کشور سخن به میان می‌‌آورد. شاگرد اول هفت ساله دانشگاه امام صادق(ع) که با معدل 48/88 از 100 فارغ‌التحصیل شد و به مدت دو سال رییس انجمن صنفی این دانشگاه محسوب می‌شد از شهریور 83 رییس دفتر مدیرعامل و مدیر روابط عمومی سازمان سرمایه‌گذاری و مشارکت‌های مردمی شهر تهران، وابسته به شهرداری تهران بود که اعضای هیات مدیره‌اش افراد صاحبنامی در دولت نهم و دهم شدند. علی سعیدلو، محمد علی‌آبادی، سیدمهدی هاشمی و داوود مددی که نشان می‌دهد دوستی عظیم‌زاده با آنها به بیش از انتخابات 84 بازمی‌گردد کما اینکه همین چند ماه پیش از او به عنوان جایگزین محمد آخوندی در سازمان تربیت بدنی نام می‌بردند که البته بنابه دلایلی از سوی عظیم‌زاده رد شد و او حضور در فدراسیون را پسندید. رییس مستعفی کمیته بین‌المللی فدراسیون البته از دی‌ماه 84 به سمت مدیرعامل و رییس هیات مدیره موسسه فرهنگی هنری آتیه و همچنین مدیرمسوول نشریات آتیه (خورشید) و تامین هم منصوب شد که البته در ماجرای درگیری مددی و مصری در دولت نهم، طرف مددی را می‌گیرد و در نشریات از مواضع وزیر، دفاع نمی‌کند تا بعد از چند روز از کار برکنار شود و جایش را به افرادی چون پاریاب، دبیر شورای اطلاع‌رسانی دولت، جعفر بهداد رییس سابق خبرگزاری ایرنا و کاوه اشتهاردی مدیرمسوول موسسه ایران بدهد. البته عظیم‌زاده با علی آبادی در شهرداری هم همکار بوده است و مسوول ویژه بازرسی و پیگیری‌ معاونت فنی و عمرانی شهرداری و رییس روابط عمومی حوزه معاونت فنی و عمرانی را نیز برعهده داشته است.

از علم‌الهدی تا مهدوی‌کنی

نویسنده نامه تبریک به طرف اسراییلی دارای روابط پشت پرده بسیاری با بزرگان حکومت است و مشخص نیست به چه علت حاضر نشده از این پشتوانه برای حضورش در صحنه استفاده کند چرا که عظیم‌زاده ارتباط بسیار نزدیکی با سیداحمد علم‌الهدی امام جمعه مشهد دارد و حتی علم‌الهدی او را به نام کوچک صدا می‌زند و یا خواهرش معاون پژوهشی دانشگاه امام صادق(ع) و ارتباط بسیار نزدیکی با خانواده آیت‌ا... مهدوی‌کنی دارد. بد نیست بدانید که او با کاظم جلالی، نایب رییس کمیسیون امنیت ملی مجلس دوستی 10 ساله دارد چرا که جلوی در دانشگاه امام صادق(ع) به عنوان رییس بسیج دانشجویی فعالیت می‌کرده و البته از دوستی عظیم‌زاده و سعید جلیلی، دبیر شورای امنیت ملی هم به سادگی نگذرید. به نظر می‌رسد سکوت رییس مستعفی به جهت عدم اشتباهی است که او خود معتقد به آن است و همچنان بر مواضعش ایستاده است.

تایید دخالت دولت

دیروز گزارش دخالت دولت در فدراسیون با واکنش‌ برخی افراد روبه‌رو شد و به اعتقاد آنها دولت هیچ دخالتی در فدراسیون فوتبال انجام نداده است اما روند مصاحبه‌های سعیدلو، آریامنش، سجادی و یحیی‌زاده با خبرگزاری‌های ایرنا، ایسنا، مهر و فارس نشان می‌دهد که فشار بسیاری برای «برکناری» عظیم‌زاده از طرف دولت وارد آمده است و سند روشن آن را می‌توان در متن استعفا او مشاهده کرد. در پاان استعفانامه عظم‌زاده ساعت 15 قد شده است و مشخص م‌شود ان ساعت بنا به مصلحت‌ها ثبت شده و از سو دگر بانه فدراسون فوتبال در ساعت 14:54:45 رو سات قرار گرفته و ان موضوع نشان م‌دهد که استعفا دهند تحت فشار قرار گرفته ضمن انکه ح‌زاده در گفت‌وگو با خبرگزار فارس اعلام کرد از صبح جلسات با سعدلو برگزار شده و قول مساعد گرفته تا خاط را از فدراسون برکنار کنند. البته برخ منابع نزدک اعلام کرده‌اند که در اطلاعه فدراسون ابتدا کلمه «برکنار» گنجانده شد، اما بنا به دلال کلمه «استعفا» جاگزن آن شد. ان در حال است که طبق آخرن تغرات اساسنامه فدراسون فوتبال که در اجلاس باهاماس مصوب شده است آمده «مدران فدراسون باد در فعالت‌هاشان مستقل باشند و اطمنان داشته باشند که فعالت‌هاشان تحت‌تاثر شخص سوم قرار نگرد... اگر حت نفوذ شخص ثالث به واسطه تقصر فدراسون مربوطه نباشد با مجازات اعمال همراه خواهد بود.» مشخص نست واکنش ففا در قبال ان اتفاق چست، چرا که ففا تنها در ان مورد آورده که اگر حت تقصر فدراسون هم نباشد با مجازات همراه خواهد بود. البته کفاشان در مصاحبه‌ا اعلام کرده درباره استعفا عظم‌زاده با سعدلو صحبت خواهد کرد که ضمن تاد گزارش یکی از روزنامه‌های سیاسی صبح ایران نشان م‌دهد ان موضوع با نظر دولت همراه بوده است و البته شش ماه پش سعدلو و عظم‌زاده با هم همکار بوده‌اند و کاملا از کدگر شناخت دارند و بهتر است رس فدراسون درباره ان موضوع اظهارنظر تازه‌ا نداشته باشد.

کفاشان می رود؟
از دروز ان شاعه در سطح شهر شنده م‌شود که بعد از کناره‌گر منصور عظم‌زاده از فدراسون فوتبال احتمال انکه عل کفاشان هم مجبور به ترک پست خود شود زاد است چرا که مصاحبه‌ها ان چند روزه برخ نماندگان مجلس و البته سکوت جالب‌ توجه سازمان‌ها نشان م‌دهد پروژه‌ا دگر در دست اقدام است تا دوران حضور کفاشان در فوتبال را کوتاه‌تر کند و نروها خودشان را به ان سمت بگمارند. هر چند گو مثل دوران حضور عل‌آباد در سازمان ورزش به تبعات ان تصمم چندان توجهی نمی شود.

منبع:روزنامه گل

شما میتوانید علاوه بر واردشدن از آدرس وبلاگ از آدرس زیر

نیز وارد سایت شوید: www.footballrooz.com

آقای کاشانی! احمدرضا همان عقاب آسیاست

فوتبال روز — Wed, 30 Dec 2009 14:58:31 GMT

فوتبال روز:واقعیت این است که دایی به طور کامل حق دارد که کادر فنی تیمش را تغییر دهد! حتی اگر بدون تعارفات مرسوم به کادر فنی پرسپولیس نگاه کنیم به این نتیجه می‌رسیم که اگر این کادر خوب کار می‌کرد پرسپولیس تا این حد بی‌روح، سرد، ترسو و تسلیم شده نبود!

حتی وقتی درست‌تر و ریزتر به ماجرا نگاه می‌کنیم متوجه می‌شویم که دوست داشتنی‌ترین دروازه‌بان و بازیکن ۳ دهه اخیر ایران هم در آماده‌سازی دروازه‌بان‌های پرسپولیسی روند موفقی نداشته و دروازه‌بان‌های با استعدادی چون حقیقی و معمارزاده را نه تنها به تیم ملی نرسانده بلکه آنها را از تیم ملی دور هم کرده است!
به واقع ورود دایی به پرسپولیس طبیعتا با رفرم در این تیم باید مواجه شود و این کمترین توقع در بدو ورود شهریار است به این تیم اگر چه هم خوردبین و هم عابدزاده دوست داشتنی باشند و محترم اما پرسپولیس برای آنکه پرسپولیس باشد و مدعی اصلی قهرمانی و به جایگاه ویران‌کننده خود بازگردد باید تغییراتی را بپذیرد و هزینه‌ای برای صعود بپردازد کما اینکه خروج این ۲ پیشکسوت پرسپولیس از این تیم هم از محبوبیت آنها نخواهد کاست و هر ۲ به دلیل زحمات فراوانی که کشیده‌اند برای همیشه در ذهن و تاریخ مردم ماندنی خواهند بود.
در این بخش و پس از آنکه به دایی حق دادیم تغییرات را در پرسپولیس با ایده‌ها و تفکرات خودش جلو ببرد حالا تاکید می‌کنیم که حرمت این ۲ پیشکسوت توسط کاشانی نگه داشته نشده است.
مقایسه رفتاری که کاشانی با کرانچار داشت با این ۲ استخوان‌خرد کرده‌ پرسپولیس به وضوح این مهم را نشان می‌دهد.
کاشانی برای کرانچار وقت گذاشت، جلسه گذاشت، حرمت او را حفظ کرد و خود کرانچار را قانع کرد که تغیر برای پرسپولیس واجب است و کار را تا جایی پیش برد که کرانچار مدعی شد با مشورت خود او دایی سرمربی پرسپولیس شده است. پس از آن هم تودیع صورت گرفت و کرانچار با حفظ حرمت کامل از پرسپولیس جدا شد و برای این تیم آرزوی موفقیت کرد. آن هم کرانچاری که هم حرفه‌ای‌تر از عابدزاده و خوردبین است و هم اخراج برایش بسیار گران تمام می‌شود و هم پرسپولیسی و ایرانی نبود.
کاشانی اما کجا و چه وقت با خوردبین که سینه سوخته پرسپولیس است و اولین بازیکن تاریخ این تیم جلسه گذاشته؟ کاشانی چه زمانی با عابدزاده ( همان عقاب آسیا) جلسه گذاشت تا او را توجیه و آرام کند؟ چرا عابدزاده پس از اخراجش در انتظار جلسه با کاشانی است؟ در حالی که باید پیش از اخراج این جلسه برگزار می‌شد؟
آیا حرمت محمود خوردبین نباید حفظ می‌شد؟ و نباید کار برای او به گونه‌ای پیش می‌رفت که این عصاره مو سپید باشگاه پرسپولیس در مراسمی تودیع شود و از عمری که به پای پرسپولیس گذاشته تقدیر شود؟
ممکن است دوستان آنجا در باشگاه پرسپولیس بگویند که اینها هنوز اخراج یا برکنار نشده‌اند؟ اما نحوه برخورد با این ۲ بزرگوار به مثابه برکناری است و ثانیا به معنای کم‌توجهی!
حتی همین دایی هم روزی از پرسپولیس کنار گذاشته می‌شود اما آن روز باید حرمت آقای گل جهان حفظ شود.
سوال ما از آقای کاشانی که باید تیم مورد نظر دایی را جانشین تیم فنی قبلی کند این است:
چگونه است که کرانچار پس از ۷ ماه حضور در ایران تودیع و توجیه می‌شود و با لبخند از پرسپولیس می‌رود اما عابدزاده و خوردبین که اولی افتخار آفرین و دومی نماد این باشگاه است با دلخوری جدا می‌شوند و شکوایه‌های صحیحی دارند که ناشی از کم‌محلی و عدم حفظ حرمت است؟ مگر نمی‌شود (یا نمی‌شد) از عابدزاده و خوردبین هم تجلیل به عمل آورد و آنها را تودیع کرد؟
آقای کاشانی توقع از شما بیش از اینهاست!
این عزیزان که امروز از کادر فنی پرسپولیس با نظر دایی (حق شهریار است) کنار گذاشته شده‌اند حرمتی دارند که اندازه این حرمت صدها برابر کرانچار است اما او توجیه و تودیع می‌شود و اینها نه توجیه و نه تودیع می‌شوند و باید از این و آن خبر برکناری خود از کادر فنی را بشنوند!
این عجیب است حاج حبیب، عجیب نیست؟

شما میتوانید علاوه بر واردشدن از آدرس وبلاگ از آدرس زیر

نیز وارد سایت شوید: www.footballrooz.com

شوخی می کنید آقای رئیس! اگر "صعود" بود "افتخار" نبود ؟

فوتبال روز — Mon, 21 Dec 2009 18:33:10 GMT

فوتبال روز:شاید اگر رئیس همیشه خندان فدراسیون فوتبال کلمات و جملاتی که بر زبان می راند را پیش از ادا کردن سبک و سنگین می کرد آتش خشم منتقدان "واقعی" فوتبال کنونی ما این قدر زبانه نمی کشید و گسترده نمی شد.

همین چند هفته قبل وقتی تیم ملی در امان به اردن باخت و افتضاحاتش را کامل کرد، به جای آنکه علی کفاشیان به عنوان نفر اول کادر مدیریتی فوتبال این سرزمین از میلیونها ایرانی عذرخواهی کند و آنها را به طریقی به آینده امیدوار سازد با خونسردی هرچه تمامتر عنوان کرد "مگر چه اتفاقی افتاده؟ تیم ملی چند سال قبل هم به اردن باخته بود، آن هم در تهران. باید پذیرفت فوتبال ایران دیگر در بین قدرتهای قاره کهن قرار ندارد و درجه دوم به حساب می آید. "
آن زمان نوشتیم بین ۲ باخت از زمین تا آسمان فاصله است. تیم برانکو که الحق در نتیجه گیری موفق بود (باوجود آنکه فوتبالش تماشاگرپسند نبود) دردور اول مرحله گروهی رقابتهای مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ در تهران "اتفاقی" به اردن باخت اما بعد از آن در جام ملتها پیروزیهای ارزشمندی همچون برد ۴ بر ۳ مقابل کره جنوبی را تجربه کرد، ایضا پس از بازگشت از این پیکارها در امان با گلهای نیکبخت و دایی به کلی جبران مافات نمود.
پس از این بازی نیز قطر را در دوحه بردیم و در دور نهایی مرحله مقدماتی هم راحت ترین و بی دردسرترین صعود به جام جهانی را تجربه کردیم لذا آن شکست که بازیهای پیشین و بعدی اش با پیروزیهای قابل تاملی همراه بود به هیچ عنوان با باخت یک بر صفر تیم "افشین قطبی" در زمین اردن قابل مقایسه نبوده و نیست.
تیم ملی چند ماه قبل با نتایج نامطلوبی که گرفت (نمونه اش شکست ۲ بر یک مقابل عربستان) به راحتی هرچه تمام تر جام جهانی ۲۰۱۰ را از دست داد و بعد از آن هم به عنوان مثال در دیداری تدارکاتی ۴ گل از بحرین دریافت کرد حالا انصافا شرایط آزاردهنده امروز تیم ملی با چند سال قبل که هدایتش را ایوانکوویچ کروات عهده دار بود شباهتی دارد؟
اینها را گفتیم تا به اینجا برسیم که کفاشیان در ارتباط با تداوم روند نزولی فوتبال ایران در رده بندی فیفا اظهار داشته "اصلا نگران کننده نیست چون این رده بندی ارزش و وجاهتی ندارد. از سوی دیگر چون تیم ملی در فیفادی دیدارهای کمتری را نسبت به سایرین برگزار کرده چنین نزولهایی را در رنکینگ فدراسیون جهانی فوتبال شاهد هستیم و... "
حالا چند سوال از جناب آقای کفاشیان!
یعنی تمام این افولها و افزایش ماهانه عدد رتبه ایران در رده بندی مزبور، به خاطر کم بازی کردن ایران در فیفادی هاست و هیچ ربطی به نتایج ماههای اخیر تیم ملی و نرسیدن به جام جهانی ندارد؟ یعنی فیفا هیچ توجهی به شکستهای فوتبال کشورمان مقابل عربستان، بحرین و ... نداشته و فقط این مورد را لحاظ کرده که ما در روزهای رسمی، دیدارهای دوستانه کمتری را برگزار کرده ایم؟! شوخی می کنید دیگر؟! یعنی پیروزی در بازیهای رسمی سبب صعود در رنکینگ فیفا می شود اما نزولها تماما به علت آنچه ذکر کردید محقق می گردد؟ به فرض محال که چنین باشد بابت محدود بودن تعداد مسابقات تدارکاتی تیم ملی در فیفادی ها از چه کسی باید سوال و انتقاد کرد آقای رئیس؟
نکند توقع دارید یقه امثال "مشحون" را بگیریم و او را بازخواست کنیم که چرا به عنوان رئیس فدراسیون بسکتبال برای تیم ملی فوتبال بازی نمی گذارد؟! چه می گویید آقای کفاشیان؟ اگر اینگونه باشد که شما عنوان می کنید باز هم مقصر فدراسیون فوتبال و رئیس اش (بخوانید نفر اول) که جنابعالی باشید، هستند.
قبول داریم که برخی مشکلات سیاسی در این زمینه مشکل ساز شده و می شود اما در عین حال بی برنامه بودن فدراسیون و کاستی هایش در برخی قسمتها را هم نمی توان منکر شده می شود؟ آقای کفاشیان! هر بار هر اتفاقی افتاد، اظهارنظری از سوی شما شنیدیم که مرگبارتر و ویران کننده تر از حقیقت ماجرا بود.
هر دفعه هم این را شنیدیم که فدراسیون را بعد از دوران تعلیق فوتبال ایران و در بدترین شرایط ممکن تحویل گرفته اید اما اینها بهانه ای بیش نبوده و نیست. دوران تعلیق به فوتبال این آب و خاک ضربه زد قبول اما چند سال از آن اتفاق گذشته؟ اصلا مگر شما را نیاوردند که از آن روزها فاصله بگیریم؟ مگر هر تغییر و تحولی به منظور بهبود اوضاع و پیشرفت صورت نمی گیرد؟
اگر قرار بود تا ۳ سال بعد از تعلیق بگوییم این رکودها و افولها به آن زمان مربوط است. دیگر چرا انتخابات تشریفاتی فدراسیون برگزار شد؟! آیا بهتر نیست کمی واقع گرایانه سخن بگویید آقای رئیس؟ وجدانا اگر فوتبال ایران در نتیجه حضور شما در فدراسیون ماه به ماه در رنکینگ فیفا صعود می کرد باز هم این رده بندی ملاک قضاوت نبود؟ یعنی آن زمان "صعود" را "افتخار" فدراسیونتان نمی دانستید؟ آیا در آن شرایط باز هم رده بندی مذکور فاقد ارزش و صلاحیت بود...؟

منبع: خبرگزاری ایپنا

شما میتوانید علاوه بر واردشدن از آدرس وبلاگ از آدرس زیر

نیز وارد سایت شوید: www.footballrooz.com

پرسپولیس از خودش ضربه میخورد.

فوتبال روز — Sun, 13 Dec 2009 15:42:12 GMT

فوتبال روز:تیم فوتبال پرسپولیس در هفته نوزدهم رقابت های لیگ برتر دردناک ترین شکست این فصل خود را مقابل استقلال اهواز متحمل شد تا از کورس قهرمانی لیگ جا بماند.

پرسپولیس در این فصل و از همان ابتدای لیگ با مشکلات بسیاری دست به گریبان بود و نتوانست آن طور که باید و شاید خود را به عنوان یک مدعی قهرمانی معرفی کند.
زلاتکو کرانچار که متاسفانه هنوز نتوانسته است به ترکیبی ثابت و آرمانی دست یابد عیب تیمش را در بدنسازی و ضعف مفرط بدنی بازیکنان دید و تصمیم گرفت که در تعطیلات نیم فصل این نقیصه را برطرف کند.از این رو این مربی کروات اردوی دوبی را ترتیب داد و تا می توانست تمرینات سخت و نفس گیر را برای آمادگی بدنی بازیکنانش در نظر گرفت.
این تدبیر کرانچار تا حدودی کارگر افتاد و شرایط بازیکنان تیم پرسپولیس تا حدودی بهتر شده است و بخصوص در خط دفاعی این تغییرات مشاهده می شود.
اما مشکل اصلی که پرسپولیس را آزار می دهد خودخواهی بازیکنان در زمان حمله است. البته از ابتدای فصل این معضل در خط حمله این تیم دیده می شد اما در دیدار برای استقلال اهواز به اوج خود رسیده و اظهر من الشمس بود.
آیا بهتر نبود کرانچار به جای شلاق زدن بازیکنان در اردوی نیم فصل کمی روی برنامه های هجومی و نحوه چارچوب شناسی بازیکنان بخصوص درون محوطه جریمه حریفان کار می کرد. جایی که هر کس می خواهد خودش حرکت کند مانور دهد و گل بزند در این اثنا پس حرکت گروهی و منفعت تیمی چه می شود؟شعار «یکی برای همه و همه برای تیم » چه می شود؟
در دیدار مقابل مس کرمان ملاحظه کردیم که همکاری بادامکی و خلیلی یک گل زیبا و کاملا تاکتیکی برای قرمزها به ارمغان آورد در حالی که کاپیتان پرسپولیس در آن صحنه می توانست خودش توپ را به گل تبدیل کند اما ترجیح داد که بازیکن دیگری را که موفقیت بهتری دارد صاحب توپ کند.
مساله ای که در بازی مقابل استقلال اهواز مشهود بود خودخواهی محض تمامی عناصر هجومی پرسپولیس بود. جایی که مجتبی زارع، علیرضا محمد، محمد پروین و هادی نوروزی فقط اقدام به تک روی و خودنمایی کردند. محسن خلیلی تک مهاجم پرسپولیس تا دقایقی که در زمین بود برای دریافت یک پاس مانند مرغ سرکنده بالا و پایین پریده اما دریغ از یک پاس درست و حسابی که بتواند در یک لحظه زهر خود را بریزد.
فوتبال لیگ ایران بخصوص در شهرستان ها بر پایه یک فوتبال قدرتی و استفاده از اشتباهات حریفان استوار است و تاکتیک تیمی در آن جایی ندارد. همان طور که دیدیم مهاجمان پرسپولیس به خاطر خودخواهی در خط حمله نتوانستند از اشتباهات فراوان مدافعان استقلال اهواز استفاده کنند و سرانجام در مرگبارترین دقایقی که یک تیم می تواند گل بخورد، تاوانش را پس دادند.
آیا نباید کرانچار این گونه بازیکنان که روح از خود گذشتگی ندارند و فرهنگ بازی تیمی را بلد نیستند و روی اعصاب هواداران راه می روند چند بازی نیمکت نشین کند تا قدر عافیت بدانند و بفهمند که بازی کردن در خط حمله تیمی همچون پرسپولیس که سال های نه چندان دور در همان ۲۰ دقیقه ابتدایی طومار حریفان را در هم می پیچید لیاقت می خواهد.
سوالی که از ابتدای این فصل در ذهن هواداران بدون جواب باقی مانده این است که چرا کرانچار دوست ندارد از اشپیتیم آرفی، مهاجمی که در فصل گذشته در تیم فانوس به دست پیام مشهد ۱۸ گل به ثمر رساند، استفاده کند. با وجود این همه تغییرات در ترکیب تیم و به خصوص در خط حمله؛ ابتدای فصل نوروزی، در مقطعی وسلی و اکنون هم خلیلی آیا نمی توان یک فرصت دیگر به این مهاجم گلزن و چارچوب شناس داد و یا نه همچنان باید یک نیمکت نشین یا سکونشین محض در پرسپولیس باشد.
تیم پرطرفدار پایتخت در حال حاضر ۱۱ امتیاز از صدر جدول فاصله گرفته است و اگر این رویه را ادامه دهد قطع به یقین باید قید قهرمانی و یا حتی کسب سهمیه لیگ قهرمانان آسیا سال آینده را بزند.

شما میتوانید علاوه بر واردشدن از آدرس وبلاگ از آدرس زیر

نیز وارد سایت شوید: www.footballrooz.com

پخش زنده تلویزیونی مسابقات لیگ برتر بر چه معیاریست ؟

فوتبال روز — Mon, 7 Dec 2009 18:08:12 GMT

فوتبال روز:از ابتدای لیگ نهم بود که برنامه فوتبال برتر به سبک و سیاق متفاوت خود نسبت به گذشته مردم فوتبالدوست ایران را پای تلویزیون نشاند ، برنامه ای کارشناسی همراه با جمعی از هواداران فوتبال که در هر برنامه دو مسابقه از مسابقات لیگ برتر را تحت پوشش قرار می داد.

در هفته های نخست بود که این برنامه با پخش زنده اکثر بازی های حساس لیگ کام فوتبالدوستان را شیرین کرده و رویه ای اصولی در پیش گرفته بود اما چند هفته ای نگذشته بود که این شیرینی رو به تلخی نهاد و این برنامه رویه ی پیشین خود که مطلقاً پخش زنده دیدارهای تیم های پرهوادار استقلال و پرسپولیس تهران بود را مجدداً در پیش گرفت. مسابقاتی که عمدتاً بی توجه به رتبه ی تیم های حاضر در آن دیدار از رسانه ی ملی بصورت زنده پخش می شد و در مقابل هواداران تیم های بالا نشین از تماشای مسابقه تیم محبوبشان محروم می شدند.

اما معیار پخش تلویزیونی مسابقات فوتبال لیگ های معتبر جهان چیست ؟
معمولاً آنچه که ملاک انتخاب یک دیدار جهت پخش زنده تلویزیونی در رسانه های ورزشی جهان قرار می گیرد ، میزان حساسیت آن دیدار است. و از مسابقاتی که صدر جدول رده بندی را تحت الشعاع قرار می دهند ،به مسابقات حساس تعبیر شده است و در این بین نام و نشان تیم ها ، طرفداران کم شمار یا پرشمار آن ها مطرح نیست.

همانطور که در فصل پیشین باشگاه های آلمان ، بوندس لیگا ، شاهد بودیم تیم نه چندان مطرح وولسفبورگ ، قهرمان فصل 2008 - 2009 بوندس لیگا در کانون توجهات رسانه های آلمان و حتی ایران قرار گرفته بود بگونه ای که مسابقات حساس این تیم همواره از سیمای جمهوری اسلامی ایران نیز تحت پوشش قرار می گرفت. پس مسلم است ، آنچه که فوتبالدوستان را برای مشاهده یک مسابقه فوتبال ترغیب می کند ، تنها و تنها نام تیم های حاضر در آن مسابقه نیست ، بلکه ملاک اصلی بینندگان تلویزیونی نیز میزان حساسیت رقابت و کیفیت آن مسابقه است که این نکته همواره از سوی رسانه های پوشش دهنده مسابقات فوتبال در سراسر جهان ، جهت برآورده کردن نیاز های بینندگان مورد توجه قرار میگیرد.

اما رویه ای که در رسانه ی ملی و شبکه سوم سیما و برنامه فوتبال برتر به عنوان رسانه تصویری لیگ برتر فوتبال ایران در پیش گرفته است این سوال را در ذهن فوتبالدوستان ایرانی پدید آورده است که براستی معیار انتخاب مسابقات لیگ برتر جهت پخش زنده تلویزیونی در رسانه ملی ، و بطور خاص برنامه فوتبال برتر چیست ؟ از طرف دیگر ، وقتی در برنامه ریزی مسابقات لیگ برتر ایران دقیقتر می شویم ، شاهد نکته قابل توجهی هستیم و آن رعایت دقیق توالی مسابقات دو تیم پرسپولیس و استقلال تهران است ، بدین نحو که مسابقات این دو تیم با فاصله یک یا چند روز برگزار می گردد و در غیر اینصورت برنامه ریزی به گونه ایست که زمان برگزاری دیدارهای این دو تیم به اندازه زمان یک مسابقه فوتبال فاصله دارد. همه موارد مذکور بعلاوه توجه خاص سایر برنامه های ورزشی رسانه به این دو تیم این شائبه را در ذهن فوتبالدوستان ایرانی پدید آورده است که پخش تلویزیونی مسابقات لیگ برتر نه به دلیل حساسیت آن مسابقات ، بلکه به دلایل دیگر است. که این دغدغه سبب بدبینی مردم شریف ایران به رسانه ی ملی و مسئولان این رسانه شده است . و این دغدغه زمانی پر رنگ تر می شود که از طرف رسانه ملی وعده پخش زنده مسابقات حساس لیگ های اروپایی که در یک زمان برگزار می شوند نیز داده می شود اما هرگز فکری برای پخش مسابقات حساس لیگ برتر باشگاه های کشورمان نشده است.

منبع:سایت گل

شما میتوانید علاوه بر واردشدن از آدرس وبلاگ از آدرس زیر

نیز وارد سایت شوید: www.footballrooz.com